Autisme een gift die symbolisch de klaargezette ruimtes in vullen als mystieke vreugde en doem sang.

De leegte, de oneindige leegte: een existentiële crisis is zo herboren.
Waarom moet de leemte gevuld worden en de dimensies die de ruimte overkoepelen zo perfect mogelijk matchen met de ingevulde geest.

Welkom in de wereld van de lege ruimtes, het nihilisme pur sang.
En wereld van overdonderd zijn om de om nog enigszins bang te moeten zijn voor onzekerheden die paradoxaal genoeg de levende ziel moet omarmen om niet weg te kwijnen in het oneindige.

Autisme: een woord voor Auto: De basale stuiptrek, fladderkip, genotzoeker en heftige weerstand tegen moeilijke veranderingen.

Autisme, vrienden voor het leven met het zelf en de denkbeeldige vijand achter gesloten vergrendelde deuren: De ander!

Eenzaam zal ik mij voelen en eenzaam zal ik tot den treure door wegrotten in een hel van ongemakken die soms zo overdonderd kunnen zijn dat creaties maken daarom ook de enige uitweg bieden.

De wolk.
De boom.
De tak.
De vogelsoorten.
De olifant.
De parel.
De regendruppel.
De ketting.
De Tokkie
En de verhalen verteller en zo veel oneindig meer dingen die ik mijzelf kan toe-eigenen als symbolen die op dat moment in mijn leven spelen.
De wereld is zo mooi en rustig, maar ter gelijke de hel op aarde, waar niet uit te ontsnappen valt.
Soms zit ik met mijn autisme samen in een existentiële crisissituatie, waardoor ik moet afvragen waarom in godsnaam ik deze plek in deze wereld mag bewonen.

Mijn hele jeugd stond in het teken van euforie maar ook voor ongemakken en onhandige veranderingen waar ik absoluut niet tegen kon. Toen in mijn kindertijd, tijdens de helse schoolreis met het schoolbusje begin mijn autismedonderdhemel als alarm onweren.

De chauffeur begreep ik niet omdat hij niet duidelijk voor mij was, en welke weg hij moest afslaan omdat er een omweg gemaakt moest worden. Later leek het wel een pestspelletje voor mijn gevoel. Maar dat begreep ik niet, ik kon het verschil tussen goed en kwaad niet inzien.
Elke keer was er paniek toen er veranderingen plaats vonden.
In een donkere kamer kon ik niet slapen omdat ik als de dood was voor het niets, waar ik nare horror gevoelens van kreeg.
Toen het licht plotseling uit ging en het pikkedonker was, ook al was het plotseling in een lift, dan breekt de paniek.
Ik was voor veel dingen vreselijk bang en kon daarom het licht en ja, zelfs de duisternis niet verdragen.
Spiegels, stofzuigers, snoeiharde muziek.

Overdonderd door spiegelbeelden, harde geluid, licht, geur, structuur, en gevoel.
Alles voelde heel intens en kon bijna niks meer verdragen, nou ja alles wat intern was. Fysieke pijn zoals een kachel die op mijn voet viel deed mij hellemaal niets.
Ik reageerde alleen van: Oh, maakt het uit!
Maar als ik stevig moest kotsen dan brak de hel los, omdat braaksel een heel akelig goedje voor mij was. De giftige kleuren, die vreselijke rotte ei geur, de zeer akelige zuur overweldiging van een goedje waar je normaal gesproken gaten in tafels kunt branden: maagzuur of ter, wel zoutzuur.
De akelig misselijkheid waardoor ik in een Apocalyps van een foute B horrorshow beland.
Kotsen en daarbij de behorende ongemakken, dat was voor mij een nachtmerrie.

Maar er waren nog meer vreselijke nachtmerries waar ik als de dood voor was.
Valse fantasieën geheel uit de verbeelding.
Een boek over super grote wormen kon ik al niet verdragen omdat ik dan weken als wel maanden overlast krijg van een show van niet bestaande horror wormen met weerhaakjes letterlijk in mijn slaapkamer belande.
Het waren enge beestjes.

Maar alles was eng in mijn vroeger jaren. De meest indrukwekkende was wel tijdens het bezoek van een vriendin van mijn moeder.
Ik kan het nog goed voor de geest halen ergens in eind 1987 begin 1988.
Ik keek voor de keuken ramen en zag een vrouw in een ander huis die sprekend op mijn moeder leek. Of het nou een weerkaatsing was van de ruiten of dat het echt was heb ik nooit kunnen achterhalen?
Ik schrok mij wezenloos en rende naar de huiskamer in alle paniek.
Ik werd gerust gesteld maar ik werd daar niet gerust op: Help mijn moeder die een kopie vrouw heeft.
Nu, kan ik daar wel om lachten. Zo heb ik wel eerder mee gemaakt da ik een vrouw zag die een beetje op mijn moeder leek, maar mijn gezonde verstand vind dat niet meer erg. Er zijn zat mensen die zelfs een dubbelganger hebben.

Maar als kind vond ik het vreselijk en kon ik wel jaren lang extreme angsten hebben.
En dat kwam terug in een realiteit waar ik al geen controle op kon houden.

DROMEN.
Vreselijk was dat, als de schrik er goed in zat kreeg ik nachtmerries over die dubbelganger maar dan in een gedaante die wel op een demonische schepsel leek.
Het leek lucifer wel.
Een bebloede pokdalige kop met vel witte ogen zonder iris en pupillen.
Dat wijf in mijn dromen zette mijn leven hellemaal op de zijn kop.
Ik was blij dat ik kon vluchten en een uitweg zoeken waar ik mij veilig voelde.
Het heeft jaren geduurd zelfs tot mijn pubertijd.

Ik was niet alleen bang maar ik had allerlei fascinaties waar ik hellemaal in op ging. Elektrotechniek, knikkers, WC buizen en stortbakken, het menselijk lichaam, de natuur, computers, landkaarten, en vooral veel tekenen.
Deze fascinaties vertellen verschillende verhalen die mijn leven doet laten bloeien.
Mijn autisme is soms erg intens en daardoor kan ik niet altijd goed functioneren. Soms leef ik een betekenisloos bestaan en dan weer in een bestaan waar ik heel gelukzalig ben.

Ik ben fijnmazig gevoelig en beleef alles heel intens, de wereld lijkt daardoor een prachtig speelveld waar alles in gebeurd.

De wereld is een kunstwerk.
Maar soms diens ik terug en lig ik het liefst de hele dag van ellende in bed.

De wereld is niet alleen mijn autisme.
De ervaring van de wereld speelt ook vaak mee en brengt op mij interessante mogelijkheden om oplossingen te vinden voor ingewikkelde vraagstukken die het autisme met zich mee brengt.
Maar er zijn ook mogelijkheden die de taart doet sieren, en een wereld van ontelbaar ideeën die ik vaak niet eens kan omzetten als object of pixel op een computerscherm.
Er zijn oneindig veel werkelijkheden die weer samenvallen in deze werkelijkheid.

Internet heeft mij veel gebracht maar ook veel ellende op mijn ziel geschapen.
De tv is weer een ander ding, maar dat is geen spreekbuis enkel even een warmvoelend de trilogie van kleine huis op de prairie kijken.

Zo hakkel en leef ik maar door, of dat het soms niet is.

Het leven is spannend een brengt vele mystieken met zich mee.
Autisme aan de ene kant.

Vreselijk:
Soms Sociaal contact gestoord zijn
Woedeaanvallen
Bang voor veel dingen
obsessief
Moeite voor veranderingen
Moe en lusteloos
Overdonderd

Prachtig.
Wereld van ideeën
Zeer creatief.
Wonderschoon.
Creërende pracht
Oplossingsgericht
Open voor obscure mogelijkheden
Veelzijdig
op avontuur gaan
En mysterieus